Mehmetçiğe – Fevziye Abdullah

0
300

Yürü; uzaklaştıkça ardındaki mor dağlar,
Bak mendil sallıyorlar hâlâ kızlar yamaçta.
Sana haber getirir köyünden esen rüzgâr,
Nerdeyse kaybolacak görünen son ağaç la…
Artık köyün silindi tatlı bir ümit gibi,
Unut kendi tarlanı, hatırlama yuvanı
Unut, kapansın kalbin paslı bir kilit gibi;
Anahtarı bir kurşun olsa ila yok ziyanı.
Sakarya’nın o kandan kızaran günlerinde.
Ben sana ne yakındım; sandım ki seninleyim!
Kan dökerek koşarken sen cephe önlerinde
İsterdim ki elimle kanlarını şileyim…
Mehmed’im, keder etme kendi çocuklarına
Geride bıraktığın dinmeyen bir yas diye…
Senden bu vatan kaldı, şeref kaldı yarına.
Yetişir hepimize koca bir miras’ diye!..

Fevziye Abdullah, Atsız Mecmua, Yıl: 2, Sayı: 14, Sahibi ve Müdürü: H. Nihâl, 15 Haziran 1932, s. 2

Leave a reply