HARP AKADEMİSİ’NDE YAPILAN BİR BASKIN – ALİ FUAT CEBESOY

0
485

Daha önce de bir münasebetle söylediğim gibi, fikirlerimizi, toplamı bin­leri aşan Harp Okulu öğrencilerine aşılamak için, daha kurmay sınıflarına geçmeden gizli bir teşkilât kurmuş, Muhittin Baha Pars’ın ağabeyi İsmail Hakkı ile Ömer Naci ve birkaç arkadaşın da gayreti ile el yazısı iki nüsha dergi çıkarmıştık. Liderimiz Mustafa Kemal’di. Gele­bilecek sorumluluğun en büyük yükü de O’nun omuzlarında idi.

Hürriyet yolundaki faaliyetlerimize kurmay sınıflarında da devam etmeği kararlaştırmıştık. Harp Akademisi’nin birinci sınıfının yanında ufak bir dershane vardı. Veteriner okul­larından teğmen olarak çıkan efendiler, geri kalan tahsilleri­ni burada tamamlarlar, yüzbaşı rütbesiyle orduya katılırlar­dı. Sayıları bize nazaran çok azdı. İçlerinde aydın fikirli genç­ler vardı. Dergiyi bu dershanede hazırlıyorduk. Sonra gizlice elden ele dolaştırıyorduk. Faaliyetimiz nasılsa, Mektepler Nazırı Zülüflü İsmail Paşa tarafından duyulmuştu. Bu zat, Sultan Hamid’in korkunç hafiyelerinden biri idi. Okul Nazırı Ali Rıza Paşa, saraya çağırılarak tekdir edilmiş, kendisine ağır şeyler söylenmiş. Padişaha sadakatsizlikle itham olun­muştu. Ali Rıza Paşa:

— Yalandır, iftiradır, aslı esası yoktur. Talebe efendile­rin sevgili padişahımıza sadakatleri tamdır.

Diyerek ve yemin üstüne yemin ederek yakasını kurtar­mıştı Ancak günlerden bir gün, Mustafa Kemal ile beraber
dergiyi çıkaran arkadaşlar, yine Veteriner dershanesine gire­rek, kapıyı kapamışlar, çalışmağa başlamışlardı. Ben o gün
orada yoktum. Bu sırada durumdan haberdar edilen Ali Rıza Paşa ansızın dershaneye girmiş, arkadaşları cürmümeşhut
halinde yakalayıvermişti.

Ali Rıza Paşa, belki ideal bir Harp Okulu Müdürü olamaz­dı. Değerli bir asker de değildi. Fakat şunu itiraf etmek lâzımdır ki, namuslu ve vicdanlı bir insandı. Eğer o gün iste­seydi, bu arkadaşların istikballerine mâni olabilirdi. El yazısı dergiyi görmemezlikten geldi.

— Neden derslerinizle meşgul olmuyor da, başka şeylerle uğraşıyorsunuz?

Diye kendilerini azarlamakla beraber hiç bir ceza verme­di. Ben, olayı, bizim üstümüzdeki sınıftaki arkadaşım Pirlepeli Ali Fethi (Okyar) den haber aldım. Fethi ateş püskürüyor, bir eliyle Yıldız Sarayı’nı işaret ederek:

— Hep oradaki adamın başının altından çıkıyor bunlar. Sarayı başına yıkılmadıkça rahat yok. Elime fırsat geçse, oraya bomba koyarım.

Diyordu. Bahsettiği kimse, Sultan Hamid’di. 23 temmuz 1908 de sarayı değil, fakat onun istibdat idaresi yıkılmış, do­
kuz ay kadar sonra da 27 nisan 1909 da hal’edilerek muhafa­za altında Selânik’e gönderilmişti. Tesadüfe bakın ki, Abdülhamid’i Selânik’e götüren muhafız Fethi Okyar’dan başkası değildi.

Derhal Mustafa Kemal’i bularak, geçmiş olsun dedim. Dergi yayınlama işine artık ara verecektik. Ali Rıza Paşa’dan kurtulmuştuk ama, Zülüflü İsmail Paşa’dan kurtulmamı­zın imkânı yoktu. Bu adam ocağımıza incir dikerdi. Cumhuriyet devrinde bir gün, Kadıköy vapurunda Ali Rıza Paşa’ya tesadüf etmiştim. Beni derhal tanıdı ve yanıma
geldi. Biraz hoş beşten sonra söz, Harp Akademisi’ndeki tahsil hayatımıza intikal etti. Paşa bu olayı hatırlıyordu.

— Allaha şükürler olsun, dedi. Tanrı o gün fena bir karar almaktan beni korudu. Türk mileti için de pek hayırlı oldu.

Sonra, Ankara’ya giderek Gazi’yi ziyaret etmeği çok arzu­ ladığını söyliyerek yardımımı istedi. Bize hiç bir fenalığı do­kunmamış olan bu ihtiyar ve emekli askerin arzusunu yerine getirdim. Galiba 1933 yılı idi, Ankara’ya geldi. Gazi tarafın­dan kabul edildi ve iltifat gördü.

SINIF ARKADAŞIM ATATÜRK OKUL VE GENÇ SUBAYLIK HÂTIRALARI , GENERAL ALİ FUAT
CEBESOY, S. 45-47

Leave a reply

Daha Fazla Oku