AĞAÇ ATA

0
586

”Dünyamız Yakutlarca, sekiz köşeli imiş,

Yerin ortası ise, sarı göbekli imiş,

Dünyanın göbeğinde bir de ağaç var imiş,

Bu ağaç büyük imiş.

Bu ağacın her yam,

Tanrıdan hep süslüymüş.

Kabukları, kütüğü, tıpkı som gümüşlüymüş.

Ağacın gövdesinden, bir usare akarmış,

Bu kutsal suyun rengi, altın gibi parlamış.

Ağacın budakları, ta göklere uzanmış,

Gören sanırmış sanki, dokuz kollu şamdanmış!

Yaprakları büyükmüş, dallarından sarkarmış,

Yaprakların her biri, at derisi kadarmış,

Ağacın tepesinden bir usare çıkarrmış;

Köpük, köpük kaynayıp, sarı renkte akarmış!

Bu ağacın yanma, hiç kimse gidemezmiş,

Bundan içenler ise, açlık hissedemezmiş!

Bu sudan içebilen, artık mes’ut olurmuş,

He şeye erişirmiş.

Tanrıdan kut bulurmuş!

İlk insanın atası, burda yaratılınca,

Hayatı elde edip, tadını da alınca,

Hemen ağacı görmüş koşup altına gitmiş,

Kanıp bu sudan içmiş, hayatı elde etmiş.

Bu ağacın zirvesi ta göklere erermiş,

Göklerin üç katına, ulaşıp da delermiş.”

Yakut Türeyiş Destanından.

TÜRK MİTOLOJİSİ, NECATİ GÜLTEPE, KUM SAATİ YAYINLARI, İSTANBUL 2013, S. 437-438

Avatar

Leave a reply

Daha Fazla Oku